آوار روزها

خون گشت دلم بده شراب ای ساقی                        

بی وقفه بریز و سر متاب ای ساقی

تاریک ترین سؤال دنیا دارد                                

در چشم سیاه تو جواب ای ساقی 

آن چشمه ی معرفت که عالم بگرفت                      

دیدیم و نبود جز سراب ای ساقی

دادیم جوانی و نیامد آخر                                    

جز بر سر موی، انقلاب ای ساقی

از بهر خدا به کوری چشم شب                               

از مشرق جام ها بتاب ای ساقی

چیزی ز خروش رعدها دارم من                            

چیزی ز صدای صد رباب ای ساقی

چیزی ز صلابت غم کوهستان                           

چیزی ز درخشش شهاب ای ساقی

 بر ساحل جام می رهایم کن باز                                

تا بار بیفکنم به آب ای ساقی

این گریه ی بی بهانه را حرمت دار                          

با مست مکن دگرعتاب ای ساقی

چون گردش آسمان نمی سازد هیچ                           

با حاصل دفتر و کتاب ای ساقی

آن به که دراین زمانه ی بی فریاد                            

با گردش تو شوم خراب ای ساقی

با نغمه ی حافظ و سرود خیام                                

بر جام بزن غم شباب ای ساقی

-------------------------------------------------------------------

 در تاریخ جهان گشای جوینی هنگام ذکر فاجعه ی مغول چارانه ای آمده بود که عجیب در خاطرم نشست.به گمانم هیچ وزنی مانند اوزان مستعمل در رباعی این گونه توان ذکر مصیبت را نداشته باشد و برآنم که همین سنگینی مصیبت بار راز آفرینش بوده که خیام را هم برای بیان اندیشه هایش به انتخاب رباعی واداشته است.شاعر این چارانه  را هنوز نیافته ام.ساقی نامه ی بالا که در قالب غزل است و بر وزن رباعی، کششی است درپی روی و پرورش آن چارانه.که البته نه خودآگاه بر زبان گذشت و می تواند فارغ از فضای موجود خوانده شود. اما آن دو بیت:

صحرای دلم گرفت خون ای ساقی                  آورد دل از جهان جنون ای ساقی

بی پرده شراب ده که کس آگه نیست               کز پرده چه آیدش برون ای ساقی!