با دریا

                                                                                                  

 

 

مثل یک اسکله ی غرقِ سراب

بال در بالِ شبِ تنهایی

مانده با من هوسی دیرینه

هوسِ یک سفر دریایی

 

 

گرچه دیریست در این ساحل دور

زندگی بال و پرم را چیده

دعوت دم به دم دریا باز

خواب از دیده ی من دزدیده

 

مرد دریایم و توفان ای شهر

ره ندارد به دلم بیمِ گزند

دعوتم کرده به غوغا توفان

بر من این جا طمعِ زیست مبند              

 

 

عاقبت بغضِ فرو خورده ی من

 می شود ابرِ ترِ شعله وری

 می رسد آن که نبیند ساحل

 از من و حسرتِ تلخم اثری

 

می رسد آن که شبی چون تندر

همه تن شعله و فریاد شوم

به دل موج سپارم دل را

همدم و همسفر باد شوم

 

فصل آخر

دعوتم کن به کبوتر در باد

دعوتم کن به سفر با باران

دعوتم کن به شکفتن در برف

 

بوی سبزه بوی گل بوی بهاران داری

فصل چندم هستی؟

 

با تو من بغض هوا را چیدم

با تو من اسم شب پنجره را فهمیدم

 

نه فراموشی مغرور بهار

نه تب شعله ور تابستان

نه غماهنگی پاییز نه سرمای زمستان داری

 

روی باغی که هوای تو گرفته ست دلش

ابر نیسانی و باران داری

 

فصل چندم هستی؟

با تو گل زیبا شد

با تو من روییدم

با تو بر قصه ی تاریک زمین خندیدم

 

دعوتم کن به گل آخر فصل

دعوتم کن به تولد وسط حمله ی شک

دعوتم کن به نفس های هوا

دعوتم کن به شب رقص یقین با تردید

 

با تو من دانستم

که بهار از نفس سرد زمین خسته تر است

چه کسی می داند

فصل آخر با توست

باران

باران گرفته با دل من در هوای تو

با نم نمش به یاد من آید صدای تو

ضربی میان گریه ی باران گرفته باد

گوید چه دور...وای...چه دور است جای تو

ای رد پای برفیِ خاموش وارِ من

باران گشود دفتر ناگفته های تو

حالا چه بی ثمر وسطِ بادها رهاست

حرفی که مانده بود و نگفتم برای تو...