مثل یک اسکله ی غرقِ سراب

بال در بالِ شبِ تنهایی

مانده با من هوسی دیرینه

هوسِ یک سفر دریایی

 

 

گرچه دیریست در این ساحل دور

زندگی بال و پرم را چیده

دعوت دم به دم دریا باز

خواب از دیده ی من دزدیده

 

مرد دریایم و توفان ای شهر

ره ندارد به دلم بیمِ گزند

دعوتم کرده به غوغا توفان

بر من این جا طمعِ زیست مبند              

 

 

عاقبت بغضِ فرو خورده ی من

 می شود ابرِ ترِ شعله وری

 می رسد آن که نبیند ساحل

 از من و حسرتِ تلخم اثری

 

می رسد آن که شبی چون تندر

همه تن شعله و فریاد شوم

به دل موج سپارم دل را

همدم و همسفر باد شوم