آن روزها
آوار بود و غرش بی رحم رود بود
آژیر تلخ فاجعه تنها سرود بود
لحنی گرفته داشت نسیمی که می گذشت
گوش جهان کر از تم تکرار دود بود
روز سقوط شعر شب انحطاط درد
روز طلوع عصمت هر بی وجود بود
ای رویش شگرف دراین فصل زمهریر
پژمردنت به جوخه ی رگبار زود بود
روزی که خنده های تو را از زمین گرفت
روزی که روزهای مرا درربود بود
رفتن برای هیچ تباهی به پای پوچ
زین هیچ و پوچ تلخ ندانم چه سود بود
زادن برآمدن به زمین هرزه زیستن
افسانه ی مکرر این زاد و بود بود
گفتی بیا که فصل غروب بتان رسید
رفت آن زمان که بر در آن ها سجود بود
این عهد نانجیب تو با ما وفا نکرد
چون دور ما گذشت دگر هرچه بود بود
